«Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αποκληθείς Νικηταράς, ήρωας από τους λίγους της Επανάστασης του 1821, πέθανε «στην ψάθα», ως γνωστόν, επαιτών στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα «πόστα» στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μία θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν δε τόση η ένδεια του σχεδόν τυφλού, πλέον, στρατηγού – η Πατρίδα δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη – ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του – εκείνος μπορούσε να αντέξει περισσότερο την...πείνα. Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στ' αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι, κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι: «Τι κάνετε στρατηγέ μου;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα!» απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα, εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμενε ο ξένος, που είχε εντολή «να μάθει τι γίνεται». «Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μία ιδέα πως περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.
Τη Σαμπάμπ Αλ Ορντούν από την Ιορδανία είχα υπό την υποψίαν μου αλλά μέχρι να το ψάξω το θέμα διεξοδικά, καταβαραθρώθηκε στο 1,90 οπότε άντε γεια. Αλλάζω λοιπόν ρούχα, βάζω το ημίψηλο μου και πάω σε πιο κυριλέ περιβάλλον. Για σκι στην Ελβετία με το 10αρκι της Λωζάνας διότι απ' ότι διαβάζω υπάρχει θέμα με τα Γιακινάκια στη Λούζερν ενώ η δικιά μας το παλεύει να βγάλει την κεφαλή της από τη λάσπη.
Σχόλια